• aeiforoteliko1
  • pilotikoteliko1
  • ekdilositeliko1
  • hydrobot
  • 3on3slide
  • rompotiki

Με την ιστοσελίδα αυτή, ανοίγουμε ένα παράθυρο διαλόγου ανάμεσα σε μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς της σχολικής μας κοινότητας. Ο χώρος αυτός δημιουργήθηκε τόσο για να δώσει τη δυνατότητα στα παιδιά να παρουσιάσουν τις εργασίες και τις δραστηριότητές τους, όσο και για να παρέχει στον κάθε ενδιαφερόμενο τη δυνατότητα να αντλήσει πληροφόρηση για το Σχολείο μας.

Εκτύπωση

Κοιτάζοντας από το παράθυρο

Του μαθητή του σχολείου μας,
Θανάση Κυριαζάκου Α2      

Παραμονή Χριστουγέννων. Όλα γύρω μας λαμπερά και γιορτινά. Τα φωτάκια στους δρόμους, τις αυλές και τα σπίτια έχουν φωτίσει τη νύχτα και την έχουν κάνει πολύχρωμη. Μέσα στα σπίτια καίνε τα τζάκια και η φλόγα της φωτιάς μας κάνει ανυπόμονους για τη θεία νύχτα που έρχεται. Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι είναι γεμάτο λιχουδιές όπως μελομακάρονα, κουραμπιέδες και αμυγδαλωτά. Το Χριστόψωμο στη μέση κεντημένο με σύκα και καρύδια από τα χέρια της γιαγιάς μου. Μου αρέσει πολύ η θαλπωρή αυτής της νύχτας και την απολαμβάνω.

Κοιτάζω ξαφνικά πίσω από το τζάμι και παρατηρώ πως φέτος το σπίτι της κυρίας Πηνελόπης δεν είναι στολισμένο με φωτάκια. Ούτε το δεντράκι που στόλιζε κάθε χρόνο δε βλέπω. Το μόνο που διακρίνω είναι ένα απαλό φως. Αναρωτιέμαι γιατί; Τι να έχει συμβεί άραγε;

Αυτή η καλόκαρδη γριούλα πάντα στόλιζε το μικρό σπιτικό της. Πέρσι μάλιστα μου είχε αναθέσει να αγοράσω κάποια πράγματα από το σουπερ μάρκετ. Φέτος δεν ακούστηκε καθόλου. Αφετέρου εγώ με τη τρέλα του σχολείου δεν είχα καθόλου χρόνο να τη δω. Δεν γίνεται αλλιώς. Με έπιασε μεγάλη ανησυχία. Δεν ήθελα όμως να χαλάσω και τη Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα της οικογένειας μου. Τότε σκέφτηκα να πάω να δω τι συμβαίνει. Α! Να τι θα κάνω. Θα πάρω πέντε ? έξι μελομακάρονα και κουραμπιέδες θα κόψω δύο κλαδιά βασιλικό και θα πάω να την επισκεφτώ. Έτσι θα λύσω και την ανησυχία μου και την απορία μου.

Αυτό έκανα και μάλιστα κρυφά. Ένιωθα τόσο ένοχος που έφυγα από το σπίτι χωρίς να ενημερώσω μα ήμουν τόσο περίεργος που δεν το σκέφτηκα αυτό και το παρέλειψα. Εξάλλου θα πήγαινα και θα ερχόμουν σαν αστραπή. Φτάνω λαχανιασμένος! Χτυπάω επίμονα το κουδούνι! Τίποτα. Άρχισα να χτυπώ την πόρτα με το χέρι μου. Περιμένω. Απάντηση καμία. Φωνάζω κυρία Πηνελόπη είσαι μέσα; Ανησυχώ και τρομάζω λίγο. Μετά από αρκετή ώρα ακούω μια κομμένη φωνή. Τώρα έρχομαι.

-     Καλώς τον

-     Καλησπέρα χρόνια πολλά

-     Πέρασε μέσα αγόρι μου

-     Ήρθα για να σου φέρω να δοκιμάσεις τα γλυκά που φτιάξαμε

-     Ευχαριστώ κάθισε

Έσκυψε και προχώρησε αργά-αργά, κατάλαβα πως δεν ήθελε να με κοιτάξει κατάματα. Γι? αυτό πήγα μπροστά της. Τα μάτια της ήταν βουρκωμένα

-     Είσαι καλά; Τι έχεις;

-     Τίποτα δεν έχω τώρα αλλά έχω πολλά

Οι άνθρωποι σκέφτηκα όσο γερνούν γίνονται περίεργοι.

-     Γιατί δεν στόλισες φέτος το δεντράκι σου;

-     Δεν μπορούσα αγόρι μου να περπατήσω γιατί πονούν τα πόδια μου

-     Εγώ εδώ είμαι. Που είναι το δέντρο;

-     Να πίσω από το ντουλάπι είναι το δέντρο με τα στολίδια του.

Αμέσως, έστησα στο παράθυρο το δέντρο, του κρέμασα τα στολίδια, έβαλα τα φωτάκια στην πρίζα και το σπίτι έλαμπε. Έβαλα τα γλυκά σε ένα πιάτο και τα κλαδιά από το έλατο σε ένα βάζο. Η κυρία Πηνελόπη έκανε τρεις φορές το σταυρό της και χαμογέλασε. Η ώρα είχε περάσει. Αγχώθηκα, γιατί έπρεπε να ήμουν σπίτι. Θα με έψαχναν τέτοια ώρα. Τι θα περάσω μόλις γυρίσω. Αγκάλιασα και ευχήθηκα γρήγορα χρόνια πολλά στην κυρία Πηνελόπη. Έφυγα τρέχοντας. Ενώ περπατούσα γρήγορα γύρισα πίσω το κεφάλι μου. Το δεντράκι της Πηνελόπης είναι το ωραιότερο της πόλης. Αυτή με χαιρετούσε χαρούμενη.

Πόσο απλό και εύκολο είναι να κάνεις τους ανθρώπους να χαίρονται! Άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου τρέμοντας από φόβο. Είχα όμως μία περίεργη δύναμη μέσα μου, κάτι σαν χαρά και ικανοποίηση. Με κοίταξαν όλοι παράξενα και χαμογέλασαν. Ευτυχώς την γλύτωσα! Παραμονή βλέπεις.

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση